Over flow, afleiding en de stille angst om weer los te laten

Toen ik begon met Human Digital Lifestyle, voelde het licht.

Helder.
Eerlijk.
Met een soort vanzelfsprekende flow.

Alsof iets eindelijk weer mocht bewegen zonder dat ik het hoefde te duwen.

De start was puur

De eerste teksten kwamen moeiteloos.

Niet omdat ik wist waar het heen ging,
maar omdat ik voelde dat dit klopte.

Geen strategie.
Geen plan.
Alleen het volgen van wat zich aandiende.

Precies zoals ik het bedoelde.

En toen kwam het gewone leven

Niet in één keer.
Niet dramatisch.

Maar langzaam.

Dagelijkse dingen.
Verplichtingen.
Gedachten die weer vooruit willen.

Voor je het weet, zit je weer in hetzelfde ritme:

• doen wat moet
• denken aan later
• afgeleid raken van wat je eigenlijk voelde

Niet omdat het fout is,
maar omdat het vertrouwd is.

Het moment in bed

Het is vaak daar.

Liggend in bed.
Wanneer de dag stilvalt.

Dat moment waarop je ineens weer voelt:

“Ik wil hier verder mee.”

Niet luid.
Niet urgent.

Maar zacht en duidelijk tegelijk.

En dan is er die andere stem

De stem die vraagt:

“Hou je dit wel vast?”
“Of laat je het straks weer los?”
“Geef je dit echt de ruimte?”

Geen paniek.
Geen drama.

Meer een stille angst.

De angst dat dit nieuwe pad — dat zo klopt — langzaam weer verdwijnt in de ruis van het dagelijks leven.

Misschien hoort dit erbij

Misschien is dit geen teken van zwakte.

Misschien is dit precies het punt waarop iets echts getest wordt.

Niet door grote keuzes,
maar door kleine momenten van aandacht.

Door te blijven luisteren,
ook als het leven weer normaal aanvoelt.

Geen conclusie

Ik schrijf dit niet omdat ik het antwoord heb.

Ook niet om mezelf gerust te stellen.

Ik schrijf dit omdat het waar is.

En omdat ik voel dat dit pad niet vraagt om zekerheid, maar om aanwezigheid.

Misschien is blijven niet iets wat je beslist.

Misschien is het iets wat je steeds opnieuw voelt.