Over de spiegel, creator-zijn en het niet altijd begrijpen

Ik luisterde onlangs weer naar een teaching van Bashar.

Niet op zoek naar antwoorden,
maar meer als herinnering.

Hij sprak over iets dat me raakte — niet omdat het nieuw was, maar omdat het op dit moment resoneerde.

De wereld als spiegel

Volgens deze teaching is wat we God noemen — of de Bron, of het universum — geen sturende kracht van buitenaf.

Het is een spiegel.

Wat jij uitzendt,
wat jij gelooft,
wat jij resoneert,

dat ontvang je terug in je leven.

Niet als beloning of straf,
maar als reflectie.

Wat dit bij mij losmaakt, is geen gevoel van controle, maar van verantwoordelijkheid.

Het idee dat ik geen slachtoffer ben van omstandigheden, maar deelnemer — en misschien zelfs creator — van mijn ervaring.

Dat voelt niet zwaar.

Het voelt juist bevrijdend.

Alsof het leven niet iets is dat mij overkomt, maar iets waar ik mee in gesprek ben.

Ik wil hier ook iets anders bij zeggen.

Ik leef dit principe niet altijd.

Ik begrijp het niet altijd.

Soms voelt het leven verwarrend,
soms reactief,
soms gewoon menselijk.

En dat hoeft dit idee niet ongeldig te maken.

Voor mij zit de waarde van dit principe niet in het consequent toepassen, maar in het herkennen.

In het moment waarop iets in mij zegt:

“Dit klopt.”

Niet als waarheid die ik moet verdedigen, maar als richting die ik mag voelen.

Een uitnodiging om vaker naar binnen te kijken dan naar buiten te wijzen.

Misschien betekent creator-zijn niet dat je alles begrijpt.

Misschien betekent het alleen dat je erkent dat jouw binnenwereld ertoe doet.

Dat hoe jij kijkt,
voelt,
en betekenis geeft,

invloed heeft op hoe het leven zich laat zien.

Dat idee alleen al verandert iets.

Ik schrijf dit niet als leer.

Ook niet als overtuiging.

Ik schrijf dit omdat het resoneert.

En omdat ik merk dat dit soort inzichten niet vragen om begrijpen, maar om ruimte.

Misschien is dat voor nu genoeg.