Trouw zijn aan je verlangen
Trouw zijn aan je verlangen
Een persoonlijk essay over verlangen, eerlijkheid en vreemdgaan.
Ik wil je iets eerlijks zeggen.
Dit gaat niet over goed of fout. Het gaat over wat er gebeurt als je jezelf langzaam kwijtraakt, omdat je niet durft te voelen en te zeggen wat je nodig hebt.
Bij mij begon het klein. Een keer dronken zoenen in een kroeg. Niet gepland. Makkelijk weg te wuiven.
Daarna soms maanden niets. Soms bijna een jaar. Geen drama. Juist daardoor voelde het onschuldig.
Maar wat er gebeurde, gebeurde vanbinnen.
Ik voelde iets wat ik thuis niet kon benoemen: een verlangen naar levendigheid, gezien worden, even loskomen van rollen en verwachtingen.
Wat niet gezegd wordt, verdwijnt niet
Ik had het wel geprobeerd te zeggen.
We gingen net samenwonen toen ik voorzichtig aangaf dat we minder seks hadden dan ik had verwacht. Geen eis. Geen verwijt.
Het antwoord was rustig: “Ja, dat snap ik, maar ik heb nu eenmaal minder behoefte.”
Objectief klopte dat. Er was geen ruzie. Geen conflict.
Maar er was ook geen ruimte voor mijn verlangen.
Het gesprek viel stil. En zonder het hardop te zeggen, trok ik een conclusie: dit is iets wat ik hier niet moet verwachten.
Ik trok me terug. Paste me aan. Werd begripvol — en stil.
Verlangen zoekt altijd een uitweg
Wat ik toen niet begreep, is dat verlangen zich niet laat wegredeneren.
Als het geen woorden krijgt, zoekt het een andere vorm.
Zo ontstond een patroon dat veel mannen herkennen: thuis de man die doet wat verwacht wordt, daarbuiten momenten waarin je jaagt naar vervulling.
Vreemdgaan is zelden puur lust.
Het is vaak een symptoom van iets diepers: een verlangen dat niet erkend wordt, een deel van jezelf dat geen plek vindt.
Leven in versies van jezelf
Bij mij groeide dit uit tot meerdere geheime relaties.
Geen zichtbare chaos. Wel een steeds grotere innerlijke verscheurdheid.
Ik leefde meerdere versies van mezelf en raakte steeds verder verwijderd van wie ik was.
Er kwam een punt waarop het zo zwaar werd dat ik niet meer dacht in oplossingen, maar in verdwijnen.
Ik had daadwerkelijk de gedachte dat het misschien beter zou zijn als ik dood was.
Niet omdat ik dood wilde, maar omdat het leven dat ik leidde onhoudbaar was geworden.
Dit is wat langdurig oneerlijk leven kan doen.
Niet omdat je slecht bent, maar omdat je jezelf structureel opsplitst.
Eerlijkheid als volwassen loyaliteit
Verlangen is geen vijand. Het is een kompas.
Eerlijkheid betekent niet dat je altijd krijgt wat je wilt.
Het betekent dat je stopt met doen alsof je niets nodig hebt.
Dat je verantwoordelijkheid neemt voor wat er in jou leeft, voordat het ondergronds gaat en zich tegen je keert.
Als je jezelf hierin herkent: je bent niet zwak, niet slecht, niet kapot.
Maar zwijgen heeft een prijs.
Trouw zijn aan je verlangen betekent niet alles opblazen.
Het betekent wel dat je jezelf niet langer verlaat.
En dat is misschien wel de meest volwassen vorm van loyaliteit die er bestaat.
Dit essay is geschreven vanuit persoonlijke ervaring en met respect voor iedereen die hierin zijn eigen worsteling herkent.
Neem mee wat resoneert. Laat liggen wat (nog) niet klopt.
Eerlijkheid begint altijd bij jezelf.
— Patrick Chattelin